The Greatest Story NEVER Told, Episode 9 van 27 Vertaling: TheBronx (MMF)
1941 Oekraïne
De stem van Dr. Ingrid R Zündel
We wisten dat het oorlog was.
Tegen die tijd werd overlevenden in de veetreinen gedreven
en naar Siberië gestuurd.
Het was een kwestie van uren of minuten tot wij aan de beurt waren.
En we zaten al op het station, dit was in september 1941,
toen het Duitse leger de Oekraïne binnenviel
en de transporten stopte, de treinen stopte. Ze stopten de treinen.
En het was voor ons alsof de Heer ons engelen had gestuurd.
Hier waren mensen die de terreur stopten die al 25 jaar over ons heen kwam.
Die de kerken voor ons openden en zeiden: "Je kunt alle diensten hebben die je wilt".
Het was als de hemel.
Mijn moeder, tot de dag dat ze stierf, hield nooit op met praten
over de prachtige 2 jaar die ze had toen het Duitse leger kwam.
Ze namen de huizen over, we gaven ze graag. Het was geweldig.
En we waren overtuigd dat de Duitsers kwamen om ons te redden van het communisme.
En er was nooit een reden voor ons om van mening te veranderen,
waarom zouden we? De Duitsers waren helden in onze ogen.
We geloofden absoluut in Adolf Hitler,
we geloofden stellig
in de aard van zijn strijd, in de verdiensten van zijn strijd.
We hadden deze prachtige Duitse soldaten die ons beschermden,
Het begin was niet onaangenaam. Maar toen werd het grimmiger, toen kwam de winter.
Op 11 december 1941, vier dagen na de Japanse aanval op Pearl Harbor,
sprak Hitler met de Reichstag in Berlijn en ging hij uitgebreid in
op het vijandige beleid van president Roosevelt jegens Duitsland.
Hij somde de toenemend oorlogszuchtige acties van de regering van Roosevelt op,
en kondigde dramatisch aan dat Duitsland nu Japan vergezelde in de oorlog tegen de VS.
Italië en Kroatië zouden snel volgen.
De onafhankelijke staat Kroatië, gewoonlijk de NDH genoemd, is gecreëerd op 10 april 1941.
Onder leiding van Ante Pavelic zullen enkele honderden Ustase-milities
uit trainingskampen in Italië reizen om de nieuwe regering te vormen.
Zij bestuurden het grootste deel van Kroatië, inclusief Bosnië en Herzegovina,
en streefden naar de verwijdering van etnische Serviërs, Joden en Roma-zigeuners.
Een derde van alle etnische Serviërs zal de dood of deportatie
worden bespaard door zich van Servisch-orthodox naar rooms-katholiek te bekeren.
Dit is niet verschillend van wat Engelse protestanten
de katholieken in de middeleeuwen aanboden.
In Jeruzalem zal Hitler bondgenoot worden van de Groot-Mufti Mohammed Haj Amin al-Husseini,
en samen vormen de Kroaten en Moslims in Bosnië de 13e Waffen-bergdivisie van de SS Handschar.
Weinig historici hebben gevraagd waarom zoveel buitenlanders
een zogenaamde 'racistische' Hitler steunden.
De Arabieren en de Japanners zouden niet de enige niet-blanken zijn
die aan de zijde van het Derde Rijk vechten.
Afrikanen, Slaven, Aziaten, hindoes, Arabieren en tal van andere
nationaliteiten vochten allemaal samen met de Duitsers.
Hitler's Wehrmacht en Waffen SS waren in werkelijkheid de meest cultureel,
etnisch en religieus diverse strijdkrachten in de westerse geschiedenis.
Ustaše
Met onverbiddelijke haat, fanatiek nationalisme en religieuze overtuigingen
die allemaal meespelen, zijn de gruwelen die op de Balkan plaatsvinden ongeëvenaard.
Joegoslavië wordt een oorlogsgebied met tegenstrijdige belangen en ideologieën,
waaronder het socialisme, fascisme, communisme,
monarchisme en het Servische en Kroatische nationalisme.
Het is goed gedocumenteerd en onbetwistbaar dat de fel nationalistische
en Kroatische Ustase de Joden, communistenen en andere vijanden van de staat vervolgden
en hen in kampen zoals die van Jasenovac opsloten.
De Kroaten waren zelf echter slachtoffers geweest, omdat ze vreselijk hadden geleden
onder de handen van de Serven en bolsjewistische partizanen.
De Ustase-elite-eenheid, het Zwarte Legioen, werd op 3 september 1941 gevormd
door de Kroatische en islamitische overlevenden die Sarajevo waren ontvlucht
nadat hun families voor hun ogen werden afgeslacht door Serviërs en Chetniks.
Ze verdienden de reputatie als de meest meedogenloze Ustase-eenheden met een motto van:
"Geen kwart gevraagd, geen gegeven."
Hun hoogtepunt kwam in de verdediging van de stad Kupres waar,
hoewel in de minderheid, zij en andere Ustase eenheden de burgerbevolking verdedigden
tegen vier communistische partizaanse regimenten, waardoor hun dood werd voorkomen.
Wanneer de oorlog ten einde is en ze succesvol aan de communisten zijn ontsnapt,
gooien honderdduizenden Kroatische soldaten hun wapens neer
en geven zich over aan de Westerse geallieerden in het Oostenrijkse plaatsje Bleiburg.
Het Britse leger zal echter de ongewapende krijgsgevangenen
en hun gezinnen verleiden tot het instappen in treinen naar het westen.
De treinen zullen ze in plaats daarvan naar het oosten vervoeren, naar Joegoslavië
en naar een zekere dood in de handen van partizanen geleid door Josip Tito.
Bij aankomst worden ze uit de treinen gesleept en worden de mannen neergeschoten.
De vrouwen en kinderen worden te voet naar gevangeniskampen gedreven,
waarbij velen onderweg worden verkracht, geslagen of vermoord.
Niet in de geschiedenisboeken vermeld, is het de ergste slachting
in het Europa van de 20e eeuw en werd het in Kroatië bekend als:
"Het Bleiburg Bloedbad".
De slag bij Moskou
In de donkere dagen van de herfst in 1941
hebben de nederlagen in de zomer het Rode Leger gedecimeerd
en Hitler's artillerie kan Moskou zelf treffen.
De Sovjet-Unie staat aan de rand van een totale nederlaag.
Maar Stalin staat met zijn rug tegen de muur
en hij zal alles doen om zijn machtsbasis te beschermen.
Hitler en de geallieerden verwachten op elk moment de val van Moskou.
In de hoofdstad vertrouwt een opgewonden Stalin,
de verdediging toe aan generaal Zhukov.
En het is zijn suggestie eind november
van een tegenaanval op de Duitse houdgreep
dier zorgt voor een planning van een massaal Sovjet tegenoffensief.
Het is een plan mogelijk gemaakt door de schijnbaar onbegrensde diepte
van reserves van het Rode Leger.
Zijn agent in Tokio, Richard Sorge,
heeft laten weten dat Japan niet, zoals gevreesd werd,
de USSR aanvallen vanuit Mantsjoerije.
En voor één cruciale keer, vertrouwt Stalin op het advies van een mindere.
Hij stemde in met de overdracht naar het westen
van meer dan de helft van de Sovjetsterkte in het Verre Oosten.
17 verse divisies,
getrainde mannen met volledige bewapening en artillerieondersteuning,
die de kern van de tegenaanval zullen vormen.
De eerste dagen van december is de onzekerheid een kwelling,
maar op de vijfde laat Zhukov zijn legers los.
Binnen 48 uur zijn de Sovjet-aanvallen volledig onderweg.
Het bevel van Hitler om huidige posities te behouden is zinloos.
De nieuwe T-34-tanks van het Rode Leger zijn robuuste, krachtige vechtmachines
die zijn ontworpen om onfeilbaar te presteren in de bittere kou van de diepste winter.
En zwermen gespecialiseerde skitroepen
zijn te snel voor de slecht geklede Wehrmacht.
Duitse troepen kunnen alleen terugvallen in verbijsterde wanorde.
Terwijl legergroepen binnenkomen,
wordt de reus die Moskou moest verpletteren, uit elkaar geslagen.
Na 6 maanden van catastrofale nederlagen
is de zwaar bevochten overwinning van het Rode Leger nu niet te ontkennen.
En naarmate het jaar vordert, worden de Sovjetsteden ten westen van de hoofdstad
bevrijd van hun korte nazi-bezetting.
Er zullen meer grote Sovjetoverwinningen zijn, maar niet één zal er feller schijnen
dan dit eerste verbazingwekkende herstel vanaf de rand van de nederlaag.
Overtuigd dat Duitsland nu op het punt van instorten staat,
eist Stalin aanval na aanval.
Elke overgebleven reserve wordt in de strijd geworpen
als hij probeert de indringer van het Sovjetgebied te verdrijven.
Maar het is onmogelijk. Hun bovenmenselijke inspanning heeft zijn tol geëist
En de legers zijn uitgeput.
Verspild door de grote ambitie van Stalin,
maken de aanvallen slechts een kleine winst tegen vreselijke kosten.
En tegen de tijd dat de aanvallen minder worden in februari,
heeft het Rode Leger bijna 1 miljoen troepen verloren in de strijd om Moskou.
Die grimmige statistiek zal voor een halve eeuw voor de Sovjetbevolking verborgen blijven.
De meerderheid van de Wehrmacht-eenheden is dan misschien ontsnapt aan de omsingeling,
maar ze konden hun uitrustingen niet redden.
Nu ligt het overal verlaten;
Een gigantische Duitse schroothoop.
Het is een passend gezicht om de Britse minister Eden te laten zien
wanneer hij arriveert om de slagvelden te onderzoeken.
Want noch Groot-Brittannië noch Stalins nieuwe bondgenoot de Verenigde Staten
dat Moskou de Duitse aanval zouden overleven.
Maar terwijl de westerse geallieerden verbaasd zijn,
heeft deze ene overwinning Stalin in roes van volledige triomf gebracht
en hij is vastbesloten om verder aan te vallen.
Maar hij heeft zich misrekend. De Wehrmacht is nog niet verslagen
en een boze Hitler plant massale nieuwe aanvallen.
Zijn dommigheid zal het Rode Leger opnieuw dwingen te vechten in een wanhopige verdediging.
En dus moet de Sovjet-bevolking doorworstelen.
Het zal een lange, pijnlijke reis worden
en velen zullen het einde niet overleven.
Russische kozakken in de Balkan
Na de Russische revolutie van 1917 bracht het communistische bolsjewistische regime
niets dan dood en ellende voor een groot deel van de bevolking, vooral minderheden.
Eén onderdrukte groep zou opstaan en met de Duitsers gaan vechten.
Met hun reputatie voor robuustheid, mobiliteit en onbevreesd vechten
waren ze goed geschikt voor het ruige terrein van de Balkan.
Aangewezen om de regio van communistische partizanen te ruimen,
worden ze geleid door de charismatische Duitse officier
Generaal Helmuth von Pannwitz
Tijdens operaties in Servië en Kroatië vonden er een aantal gruweldaden plaats
tegen de burgerbevolking, waaronder massale verkrachtingen en executies.
Maar een bevel van generaal von Pannwitz van 20 oktober 1943 maakte het voor allen
onder zijn bevel volkomen duidelijk
dat dergelijke misdaden met de dood zouden worden bestraft.
Op 11 mei 1945 gaf generaal von Pannwitz zich over aan het Britse leger
in het geallieerde Oostenrijk, nadat aan de Duitsers verzekerd was
dat ze in bewaring zouden blijven bij de westerse machten.
Halverwege mei werd duidelijk dat de Kozakken naar de Sovjet-Unie werden teruggestuurd
om geëxecuteerd te worden of naar de Goelag-gevangeniskampen te gaan.
Deze actie zal voor altijd bekend worden als:
"Het verraad van de kozakken"
Als Duits staatsburger onder de bescherming van de Geneefse Conventies
werd generaal von Pannwitz niet verbannen naar de Sovjet-Unie.
Omdat hij de consequenties goed kende weigerde hij
zijn Kozakken-kameraden in de steek te laten en verklaarde:
'Ik was in goede tijden bij de Kozakken en zal ook in slechte tijden bij hen blijven.'
Op 26 mei werd hij van zijn bevel ontheven en onder arrest geplaatst.
Het Britse leger dwong vervolgens de Kozakken op de treinstellen
door ze te slaan met honkbalknuppels en geweerkolven.
Deze gevechten duurden meerdere dagen.
Uiteindelijk leverden de Britten ongeveer 40.000 Kozakken aan het Rode Leger
en met hun de vrouwen en kinderen. Velen zijn zelfs geen Sovjetburgers
degenen die niet naar de Goelag worden gestuurd, worden vervolgens geëxecuteerd.
Generaal Helmuth von Pannwitz werd op 16 januari 1947 in Moskou geëxecuteerd.
Hij is tot op de dag van vandaag bij de Kozakken bekend als:
"De laatste ridder van Europa"
Vertaling: TheBronx (MMF) Wordt vervolgd in Episode 10 van 27