The Greatest Story NEVER Told, Episode 11 van 27 Vertaling: TheBronx (MMF)
Vanaf begin februari
beveelt Stalin nieuwe aanvallen langs het zuidelijke front.
Hoewel ze hebben gevochten en de Slag bij Stalingrad overleefden
kunnen hun commandanten hen geen rust toestaan.
In plaats daarvan moeten ze doorworstelen in late sneeuwbuien
als instrumenten van hun opperbevelhebber's glorie.
Het Rode Leger dringt diep in door de nazi's bezette gebieden
vechtend tegen uitputting, kou, modder.
Centimeter na centimeter vordert de infanterie.
De Führer weet dat als zijn vermoeide troepen
het Rode Leger in 1943 wil verslaan, dat ze snel moeten aanvallen
voor het kan herstellen van de verliezen van de winter.
De strategie van Hitler is eenvoudig en optimistisch.
In een tweefronten aanval is hij van plan om de Sovjet-positie rond Koersk te vernietigen.
Op de kaart, een grote bobbel, 200 kilometer lang en 160 kilometer diep
in het midden van het oostfront.
En dus komen nu twee gigantische legers samen.
De grootste tankgevecht aller tijden staat op het punt te beginnen.
De slag bij Koersk
Het grote spervuur van Katyusha-raketten en -artillerie
kondigt tegenaanvallen aan door vier Sovjetlegers
langs de achterkant van de gehavende Duitse divisies.
Duitse aanvallende operaties worden stopgezet. De Wehrmacht kan zich alleen terugtrekken.
Het laat het verminkte puin van de oorlog achter.
Slagvelden bezaaid met verkoolde en kapotte tanks
en de lichamen van honderdduizenden mannen.
Voor overlevenden van dit woeste inferno, verbrijzeld, getraumatiseerd,
verbijsterd door de verschrikkingen die ze hebben gezien, kan er geen vreugde zijn.
De Slag om Koersk, 5 juli 1943 - 23 augustus 1943.
Duitsers zijn twee tegen één in de minderheid en lijden ongeveer 203.000 slachtoffers,
terwijl de verliezen van de communisten ongeveer 803.000 bedragen.
De Duitsers slaagden er echter niet in hun doel te bereiken.
Nu de VS een nieuw front openen in Italië, zal na de slag om Koersk,
Duitsland nooit meer het initiatief herwinnen.
1943, De Wehrmacht trekt terug: De Duitsers voeren nu een achterhoedegevecht in slecht weer,
en bieden tegelijkertijd de broodnodige bescherming
aan vluchtelingen die de rampzalige communisten ontvluchten.
In 1943 veranderde het verhaal en werden de Duitsers teruggedrongen.
En met dat teruggaan gingen wij met hen mee, en we gingen vrijwillig.
Er was geen sprake van dwang.
Als we waren gebleven, zouden de communisten ons hebben meegenomen en geëxecuteerd
of ons naar Siberië hebben gestuurd.
Dus we zijn geheel vrijwillig teruggegaan met de Duitsers.
Er was tekort aan eten. De paarden werden ziek.
De weg werd smaller. Het was extreem koud.
Als ik aan de oorlog denk, denk ik niet zozeer aan honger als wel aan kou.
Het was altijd, altijd koud.
En als de winter eenmaal aanbrak, werd het steeds moeilijker.
We moesten vaak overnachten in vreemde huizen.
Het leger zou huizen in beslag nemen en de vluchtelingen daar neerzetten.
Het leger beschermde ons tot het einde.
Het leger heeft ons nooit in de steek gelaten, nooit, tot het einde toe.
Partizanen Het rode terreur
Dit geheime partizaan rapport dat voor dit programma is vrijgegeven,
vermeld dat bij één grote partizaan divisie,
dronkenschap, diefstal, afranselingen en verkrachting normale gebeurtenissen zijn".
De wijdverspreide terreur van de partizanen
was geen verhaal dat de communisten na de oorlog wensten te vertellen.
Dit zeldzame archief toont een vrouw opgehangen door de partizanen
en als waarschuwing aan de rest van de bevolking werd getoond.
Deze filmbeelden, nooit getoond aan het Duitse publiek tijdens de oorlog,
onthullen Sovjetverminking van Duitse gevangenen.
Dergelijke acties zorgden alleen voor een hoger niveau van Duitse vergelding.
'Tijdens onze terugtocht vonden we 20 soldaten'
'vermoord op een beestachtige manier.'
'Hun oren afgesneden, hun ogen uitgestoken, hun geslachtsdelen afgesneden.'
'Natuurlijk voelden we enorme woede.'
De partizanen werden een groeiend probleem voor de Duitse bezetter.
Als de Duitsers vermoedden dat een dorp als een partizanenbasis werd gebuikt,
dan was het gebruikelijk om het tot de grond af te branden.
'En we hebben huizen verbrand. Daar had ik er geen spijt van'
'omdat ik wist dat het een Russisch huis was. Ze zijn dan ook zo primitief.'
'Niet te vergelijken met een Duits huis, Engels huis of Frans huis, enz.'
'Helemaal niet, maar al met al is er niet veel van waarde in zo'n huis'
'en ze zouden overleven. Dat was mijn gevoel.'
In Groot-Brittannië hebben ze een zwaard gesmeed,
Een geschenk aan de overwinnaar van Stalingrad van King George.
Eerder, in 1943, in het Katyn-bos bij Smolensk,
hadden Duitse bezettende autoriteiten de massagraven geopend
van 20.000 Poolse officieren.
Internationale waarnemers werden uitgenodigd om de bewering van Berlijn,
dat de moorden werden uitgevoerd door de NKVD te ondersteunen.
Maar Stalin reageerde woedend en ontkende elke link met de moordpartijen.
Maar wanneer geallieerde leiders elkaar ontmoeten in Teheran,
steunen Churchill en Roosevelt hun belangrijkste bondgenoot
tegen het woedende protest van de verbannen Polen.
Zijn zwaard wordt gepresenteerd
en Stalin staat er als een onbetwiste wereldleider.
Het bloedbad van Katyn
In maart 1940 worden in een bos bij het dorp Katyn,
acht enorme graven gegraven.
Zware vrachtwagens brachten mensen. Het waren reservisten van het Poolse leger,
en artsen en ingenieurs.
De Sovjets voerden regelmatig bloedbaden uit.
Riga, Tartu, Lviv, Minsk.
Verwanten konden veel van de lijken niet identificeren.
Door gruwelijke martelingen waren ze onherkenbaar geworden.
De Sovjet-Unie was ondertussen een geallieerde macht geworden.
De Sovjet-officieren die vingernagels uittrokken, tongen afsneden
en die de schedels van hun slachtoffers met spijkers perforeerden,
werden met westerse hulp betaald.
De Britse oorlogsmisdadenwet geeft hen immuniteit tegen vervolging in Groot-Brittannië,
omdat oorlogsmisdaden per definitie ALLEEN door de Duitsers werden gepleegd.
In 2012 rapporteerde de World Press hun bevindingen over het Katyn-bloedbad.
Volgens documenten die in september 2012 door
de Amerikaanse National Archives and Records Administration zijn gepubliceerd,
ontvingen de VS in 1943 gecodeerde rapporten van twee van hun officieren
die door hun Duitse gevangennemers naar het Katyn Bos waren gebracht.
Hoewel de berichten van de Amerikaanse officieren
Washington bereikten, verdwenen ze snel daarna.
Men vermoedde al lang dat president Roosevelt en premier Winston Churchill
heel goed wisten dat de Sovjetleider Joseph Stalin
dat bloedbad had bevolen.
Er is één ding dat de World Press vergat te vermelden..
Adolf Hitler is nu officieel vrijgesproken van het Katyn-bloedbad.
Vertaling: TheBronx (MMF) Wordt vervolgd in Episode 12 van 27